პარტნიორები

სპონსორები

პარტნიორები

მედია პარტნიორები

მხარდამჭერები

გამოფენები 2014

წელი

2014201320120000

5

მაისი

მე - საქართველო

დინა ოგანოვა

გახსნის დრო: 20:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: B&W გალერეა, გოგებაშვილის 46 ბ

“საქართველო არის ჩემი ყველაზე საყვარელი „თემა“ და არა იმიტომ რომ აქ დავიბადე ან გავიზარდე,  უბრალოდ იმიტომ, რომ ყოველთვის განსაკუთრებულია ჩემთვის…მინდოდა მეჩვენებინა ის საქართველო რომელიც ჩემშია, რომელსაც მე ვხედავ, რომელიც მაღელვებს, რომელიც მტკივა და რომელიც უზომოდ  მიყვარს… ”

2

მაისი

ადამ პანჩუკი, კარჩებები, მსახიობები

პროექტის მენეჯერი: დინა ოგანოვა

გახსნის დრო: 18:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: თბილისის ისტორიის მუზეუმი "ქარვასლა", სიონის ქ. 8

კარჩებები

ადამიანებს, რომლებიც მიჯაჭვული იყვნენ იმ მიწასთან, რომელსაც თაობების მანძილზე ამუშავებდნენ, „კარჩებებს“ უწოდებდნენ, პოლონეთის აღმოსავლეთის ერთ-ერთ დიალექტზე, რომელიც პოლონურისა და ბელარუსულის ნაზავია. კარჩებები საკუთარი ხელით ჩეხავდნენ ტყეებს, რომ მოსავალი დაეთესათ. სიტყვა „კარჩებს“ აგრეთვე იმის აღსანიშნავად იყენებდნენ, რაც ხის მოჭრის შემდეგ რჩებოდა - ანუ იმ ფესვებიან კუნძს ეძახდნენ, რომელიც მიწაში გაჭედილი რჩება. ყოველივე ეს ადამიანებსაც ეხებოდათ - ხელისუფალთათვის იოლი როდი იყო საკუთარი მიწიდან მათი ჩამოშორება, სტალინიზმის დროსაც კი. თავიანთ მიწასთან მიჯაჭვულობას ისინი ხშირად საკუთარ თავისუფლებას და სიცოცხლესაც კი წირავდნენ. სიკვდილის შემდეგ, როდესაც მათ ახლომდებარე მიწებზე კრძალავდნენ, კარჩები თავად იქცეოდა მიწად, რომელსაც შემდეგ უკვე მისი შთამომავლები ამუშავებდნენ.

მსახიობები

ადგილობრივი სახალხო თეატრის, „ჩელადონკას“ მოყვარული მსახიობები სოფელ ლუბენკადან, რომელიც პოლონეთ-ბელარუსის საზღვართან ახლოს მდებარეობს. სცენებს ისინი ძველ წეს-ჩვეულებებსა თუ რიტუალებზე დაყრდნობით თამაშობენ, რომლებსაც თაობები ხვეწდნენ. მსახიობები ფერმერები არიან, რომლებიც დღისით მინდვრებში მუშაობენ. მხოლოდ საღამოობით თუ რჩებათ დრო სპექტაკლებზე სამუშაოდ.

ერთ წარმოდგენას, ხშირად, მთელი ოჯახი თამაშობს. ზოგჯერ კი, ერთ სპექტაკლში მსახიობთა სამი თაობა მონაწილეობს. დადგმები გარეთ, სოფლის სხვადასხვა ნაწილში იმართება. მაყურებლები კი მსახიობებს მიყვებიან იმის მიხედვით, თუ სად გადააქვთ სცენა. სულ ბოლოს, მსახიობები მაყურებელთან ერთად სუფრას მიუსხდებიან ხოლმე.

2

მაისი

მირელა, ფაუსტო პოდავინი

პროექტის კურატორი: დინა ოგანოვა

გახსნის დრო: 21:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: მარჯანიშვილის 5 , "Design Studio Art Avenue 5"

1 ივნისი, 2010 წ.

რომი, იტალია

მირელა თავის მეუღლე ლუიჯიზე 40 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო დაქორწინებული. 65 წლის ასაკში, ლუიჯის ალცჰაიმერის დაავადების სიმპტომები განუვითარდა.ექვსი წლის მანძილზე, მირელა ლუიჯიზე თავად ზრუნავდა, თავიანთ სახლში, რომში. ალცჰაიმერი პროგრესირებადი დეგენერაციული დაავადებაა, რომელიც მეხსიერებაზე, ფიქრის უნარზე, ქცევაზე და ემოციებზე ახდენს გავლენას და იგი დემენციის ყველაზე გავრცელებული ტიპია. მთელს მსოფლიოში დემენციით დაავადებული 36 მილიონზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს და მათი რაოდენობა მოსახლეობის სიცოცხლის ხანგრძლივობის ზრდასთან ერთად მატულობს. მირელასთვის ეს ნიშნავდა იმას, რომ მისი ყოველდღიური საქმიანობა ხანგრძლივ და რთულ ოპერაციებად იქცა, რომელშიც ორივე მათგანი მონაწილებდა. გარკვეულ ეტაპზე, ლუიჯი უკვე ვეღარ ხვდებოდა, რა იყო მის წინ არსებული დანა-ჩანგლისა თუ საჭმლის დანიშნულება და მან ჭამა შეწყვიტა. მას აღარ შეეძლო დღის ღამისგან გარჩევა და მისმა არეულმა ბიოლოგიურმა საათმა - დღისით ძილმა და ღამით სიფხიზლემ - მირელას ყოველდღიური რიტმიც შეარყია. დაავადების განვითარებიდან ხუთი წლის შემდეგ, ლუიჯი ვეღარ ცნობდა საკუთარ მეუღლეს. იგი 2011 წლის მაისში გარდაიცვალა, როდესაც მირელა და ოჯახის სხვა წევრები მის საწოლთან იყვნენ.

3

მაისი

"Eastreet"

კურატორები: თ.კულბოვსკი, ი.კინოვსკა, ა. ბოჩენეკი, გ.ოსტრეგა

გახსნის დრო: 20:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: თბილისის ისტორიის მუზეუმი "ქარვასლა", სიონის ქ. 8

გამოფენა Eastreet ამ ტიპის და მასშტაბის პირველი წამოწყებაა, რომელიც აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნების ქუჩის ფოტოგრაფიასთანაა დაკავშირებული. მისი გამოცხადებიდან ორ თვეზე ნაკლებ დროში, ჯამში 4 ათასზე მეტი ფოტო მივიღეთ, რომლებიც ფოტოგრაფებმა მთელი მსოფლიოდან გამოგვიგზავნეს, მათ შორის აზიიდან, ევროპიდან და ამერიკის ორივე კონტინენტიდან. ყველა ეს ფოტონამუშევარი სხვადასხვა პირობებში, სხვადასხვა დროს შეიქმნა, განსხვავებული მეთოდებისა და საშუალებების გამოყენებით, მობილური ტელეფონებიდან საშუალო ფორმატის ფირზე გადასაღებ ფოტოკამერებამდე. ყველა ეს ნამუშევარი ერთი კონცეფციით ერთიანდება: აღმოსავლეთევროპული საჯარო სივრცეების კონტექსტში ინდივიდუალური ხედვის წარმოჩენა და მისი უკეთ გაცნობა, რომელიც აღბეჭდილია სპონტანური, უნიკალური და არა დადგმული მიდგომით გამოყენებით, რის გამოც ასე ძალიან გვიყვარს ქუჩის ფოტოგრაფია.

Eastreet-ი საზოგადოებისთვის აღმოსავლეთ ევროპის საყოველთაოდ ცნობილი ქუჩების გაცნობის ჩვენეული მცდელობაა.ჩვენ თვალს გადავავლებთ რეგიონის ცნობილ საჯარო სივრცეებს, სადაც დავაკვირდებით საკუთარ თავს და ჩვენს მეზობლებს, ნაცნობ ადგილებსა თუ ტერიტორიებს, რომლებიც ჩვენს მეხსიერებაშია დალექილი. ქუჩის ფოტოგრაფია რეპორტაჟისა თუ დოკუმენტირების განსაკურებული ხერხია. იგი ერთი კადრის ფარგლებში აღბეჭდავს წარმავალ მომენტებს, უნიკალურ სიტუაციებს, ასოციაციათა თუ მინიშნებათა ჯაჭვებს; გვეხმარება იმის აღმოჩენაში, რასაც ყოველდღე გვერდით ჩავუვლით ხოლმე, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევთ. ქუჩის ფოტოგრაფი ამ ნაცნობ ადგილებში ყოველთვის პოულობს შთაგონებას, რაღაც ახალსა თუ უჩვეულოს. ამბობენ, ყველაზე რთული ფოტოების გადაღება სახლში და ახლომდებარე გარემოშია. ყველაზე იოლი კი ამის გაკეთება ტურისტულ ადგილას, ექსკურსიაზეა. Eastreet-ი ამ შეგონებას ნამდვილად უსაფუძვლოს ხდის.აღმოჩნდა, რომ ჩვენთვის ეს კარგად ნაცნობი ადგილები, ჩვენი სამეზობლოები, ხშირ შემთხვევაში, ზღვისიქითა ქვეყნებს, ეგზოტიკის თვალსაზრისით, არაფრით ჩამოუვარდება. შთამბეჭდავ მოვლენებსა თუ მასმედიის მიერ გაზვიადებულ ფენომენებს მოკლებული ჩვენი ყოველდღიური რეალობა შეიძლება არანაკლებ შთამაგონებელი იყოს.

Eastreet-ი, უპირველეს ყოვლისა, ქუჩის ფოტოგრაფიის ზეიმი უნდა იყოს, მისი პოტენციალისა თუ როგორც ხელოვნების, დოკუმენტის თუ ყოველდღიური შემოქმედებითი მოღვაწეობის მნიშვნელობის.ჩვენი მიზანი აღმოსავლეთ ევროპის სრული სურათის წარმოჩენა თუ ამ ტერიტორიაზე ქუჩის ფოტოგრაფიის ამჟამინდელი მდგომარეობის შესახებ

ამომწურავი პასუხის გაცემა როდია. პირიქით - იმედი გვაქვს, რომ Eastreet-ი უფრო მეტ კითხვას წამოჭრის, ვიდრე პასუხს. ჩვენი მოლოდინით, მან უნდა გაგვაოცოს, შექმნას მოულოდნელი სიტუაციები, თუ ჩვენთვის თითქოსდა აშკარა და ცნობილი ელემენტების გადათამაშებით, ისინი სრულიად ახალ კონფიგურაციებად თუ დამაინტრიგებელ ასოციაციებად გარდაქმნას.

ქუჩის ფოტოგრაფიის ფუნქციაც ხომ ესაა.

2

მაისი

კ. კამბონი: დღესასწაულები, ძალადობა, კათარზისი

კურატორი: თინა შელჰორნი

გახსნის დრო: 18:00

შესვლა: უფასოა

მისამართი: თბილისის ისტორიის მუზეუმი "ქარვასლა", სიონის ქ. 8

აღმოსავლეთ სუბკონტინენტი, რომელიც ბანგლადეშს და ინდოეთის ზოგიერთ ნაწილს მოიცავს, კულტურული ტრადიციებითა თუ კოლოსალური ნაირფეროვნებით მეტისმეტად მდიდარია. იქაური დღესასწაულები ამ მნიშვნელოვანი სიმდიდრის დასტურია. ისინი არამხოლოდ ამ უნიკალურ რეგიონში მცხოვრები მრავალი, ეთნიკურად, რელიგიურად თუ ლინგვისტურად განსხვავებული საზოგადოებების ხანგრძლივი ისტორიის მოწმეები არიან, არამედ იმისაც, თუ როგორი გავლენა მოახდინა ადამიანთა ამ სხვადასხვა ჯგუფმა ერთმანეთზე და რა გაიზიარეს ერთმანეთისგან, საუკუნეების მანძილზე. მათი მეტისმეტად ჰარმონიული თანაარსებობა და პერიოდული გადაკვეთა ლამაზად და რთულად ნაქსოვი კულტურული ქსოვილის დასტურია. ცალკეული ჯუთის ბოჭკოები გამოქაჩვისას შეიძლება გაწყდნენ, თუმცა თუ ისინი ძაფში არიან ჩაქსოვილი, მათი გაწყვეტა რთულია, თოკში ჩაწნულები კი თითქმის უდრეკია. ბანგლადეშსა და აღმოსავლეთ ინდოეთის ზოგიერთ ნაწილში დღესასწაულების დოკუმენტირება 2010 წელს დავიწყე. ჩემი მიზანი არამხოლოდ იმის წარმოჩენაა, თუ რას ზეიმობენ, არამედ იმისაც, რასაც ზოგჯერ ნაკლები ყურადღება ექცევა, ან უარეს შემთხვევაში - გაქრობის პირასაა. შევეცადე გამეთვალისწინებინა ძველი თუ ახალი, მეინსტრიმი თუ ექსცენტრიულობა, ცენტრალური თუ ადგილობრივი, იმ რწმენით, რომ თითოეული ელემენტი თანაბრად მნიშვნელოვანია ამ ტერიტორიაზე მცხოვრები მრავალი კულტურის გასაგებად. მე არა იმდენად ფაქტობრივი თუ ობიექტური ერთიანობის მოხელთებისკენ მისწრაფოდი, რაც თავისთავად შეუძლებელია, არამედ სიზუსტის სხვაგვარი ცნების - სილამაზეში სინამდვილის სულის მოხელთებისკენ. ასე კი უფრო ფუნდამენტური იდეისთვის მოვიქეცი. დღესასწაულები ჩვენი ცხოვრების ყოველდღიურობას განადიდებენ. ისინი ჩვეულის, მარად არსებული საკრალურის არაჩვეულებრივი გამოხატულებაა. ასეთ დროს, ვზეიმობთ იმას, რაც ყოველთვის ვიცოდით; შეიძლება ეს ხდებოდეს იმ გზით, რაც უკვე ყოველგვარ ლოგიკურ აზრს მოკლებულია, თუმცა ჩვენთვის მაინც ინარჩუნებს მნიშვნელობას. საერთოდაც, შეიძლება უფრო ნაკლებად მნიშვნელოვანი იყოს ის, შეგვიძლია თუ არა მსგავსი რიტუალების ახსნა, ვიდრე იმის გახსენება, თუ რა მიზანს ემსახურებიან ისინი. დღესასწაულები გვაკავშირებენ იმასთან, რაც ყოველთვის ვიყავით და რადაც პროცესში გარდავიქმნებით; ისინი არსებობენ იქ, სადაც გვახსოვს ჩვენი წარსული და წარსულთან, ჩვენს გარშემო არსებულ ბუნებასთან, სამყაროსთან თუ ჩვენს თავთან მიმართებაში ვოცნებობთ საკუთარ მომავალზე. ისტორიულიდან მითიურამდე სვლით, საწყისს ვუახლოვდებით. დჰულის დოლის ხმები, მისტიური ტაშისკვრა, მიმდევართა სიმღერა; ჩვენ ვზეიმობთ იმისთვის, რომ საკუთარი ძირძველი გულისხმა ვიგრძნოთ, გავიგოთ ერთდროულად რამდენად ასაკოვანი და ახალგაზრდა ვართ, ვიგრძნოთ ჩვენში და ყოველი ჩვენგანის გარეშემო მხიარულად, ხელუხლებლად, ლამაზად, ბობოქრად მბრუნავი ცხოვრება.

3

მაისი

ევრომაიდანი: ნამდვილი ამბავი

პროექტის კურატორი: კრისტინა შესტაკი

გახსნის დრო: 16:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: მარჯანიშვილის 7 "TBC" გალერეა

საერთაშორისო ფოტოპროექტი “ევრომაიდანი: ნამდვილი ამბავი” უკრაინასა და მთელს მსოფლიოში მოღვაწე საუკეთესო ფოტოჟურნალისტებისადა ფოტოდოკუმენტალისტების ნამუშევრების ნაკრებს წარმოადგენს. გამოფენის მონაწილეთა ფოტოებზე ასახულია მოვლენები ევრომაიდნის, როგორც ასეთის, გაჩენის პირველი დღეებიდვე. დემონსტრანტებისა თუ საპროტესტო მოძრაობის მონაწილეთა ყველა ემოცია, პოლიციასთან შეტაკება, დამოუკიდებლობის მოედანზე (მაიდან ნეზალეჟნოსტი) “კარვების ქალაქის” სულისკვეთება და, რაც მთავარია, ადამიანთა მზაობა საერთო მიზნის მისაღწევად ძალისხმევის გასაერთიანებლად - ამ ყველაფრის გადმოცემის ამოცანას ავტორებმა თავიანთ ნამუშევრებში წარმატებით გაართვეს თავი. 2013 წელი უკრაინის სახელმწიფოებრიობის თანამედროვე ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული იყო.სახელმწიფოს მხრიდან ევროკავშირის ასოცირებული წევრობის შეთანხმების შეჩერებამ აღაშფოთა მილიონობით უკრაინელი, რომლებიც უფრო მჭიდრო ევროპული ინტეგრაციისკენ მიისწრაფოდნენ. ათობით და ასობით ათასი ადამიანი თავიანთი ქალაქების ქუჩებში გამოვიდა იმისთვის, რომ მშვიდობიანად ებრძოლათ ევროპულ თანამეგობრობაში გაერთიანების შესაძლებლობის დასაცავად. მასმედიამ მიტინგების ტალღას “ევრომაიდანი” უწოდა; იქედან გამომდინარე, რომ საპროტესტო მოძრაობა დედაქალაქის მთავარ მოედანზე - მაიდან ნეზალეჟნოსტიზე - დაიწყო. ბოლო ცხრა წლის განმავლობაში ყველაზე მასშტაბური მოვლენის მიმოხილვას არამხოლოდ საუკეთესო უკრაინელი ფოტოგრაფები, ოპერატორები თუ ჟურნალისტები ეწეოდნენ, არამედ ათობით მათი კოლეგაც მთელი მსოფლიოდან. მათი თვალით დანახულის წყალობით, საერთაშორისო საზოგადოებას შეეძლო თავად მიედევნებინა თვალყური 30 ნოემბრის ღამეს მშვიდობიანი დემონსტრანტების სისხლიანი დარბევისთვის, პროტესტების რადიკალიზაციისთვის, ტრაგიკული მოვლენებისთვის და ასობით ათასი ადამიანის საპროტესტო მსვლელობებისთვის, რომლებიც ქუჩებში საკუთარი ისტორიის უფლების დასაცავად გამოვიდნენ.

 

2

მაისი

ნათან დვირი, რწმენა

კურატორი: თინა შელჰორნი

გახსნის დრო: 18:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: თბილისის ისტორიის მუზეუმი "ქარვასლა", სიონის ქ. 8

ამ სწრაფად ცვალებად სამყაროში, სადაც კარიერას და ფინანსურ წარმატებებს უპირატესობა ენიჭება და შეიძლება გაკერპებულიც კია, ადამიანთა ერთობები თუ პიროვნული იდენტობის კონცეფცია და თუ როგორ წარმოჩნდება ის საზოგადოებაში, საგრძნობ ევოლუციას განიცდის. ინფორმაციულმა რევოლუციამ ადამიანებს შორის მანძილი შეამოკლა და აქამდე შეუძლებელი ინტერაქციები რეალობად აქცია. თუმცა, ამ მეტად საინტერესო დროების მიუხედავად, რწმენა მაინც ერთ-ერთ ძირითად, უმნიშვნელოვანეს და აბსოლუტურ ფაქტორად რჩება, რომელიც ცალკეულ ადამიანებს თუ ადამიანთა ერთობებს განამტკიცებს და გარკვეულ საზღვრებში აქცევს. ისრაელში გავიზარდე და ამიტომაც, ადრეული ასაკიდანვე რეგულარულად მიწევდა ძლიერ რელიგიურ, სოციალურ და პოლიტიკურ რწმენებთან თუ იდეებთან შეხება. ისრაელის მთელს ტერიტორიაზე მდებარე წმინდა ადგილების წყალობით, (ფიზიკურად) პატარა ქვეყანამ იუდეველებისთვის, ქრისტიანებისთვის, მუსლიმებისთვის და მრავალი სხვა რელიგიის ადამიანებისთვის განსაკუთრებით დიდი მნიშვნელობა შეიძინა. რეგიონის ისტორია, დღევანდელ მერყევ პოლიტიკურ სიტუაციასთან ერთობაში, კომპლექსურ და დაძაბულ რეალობას ქმნის, სადაც ადამიანები კატეგორიულად და საჯაროდ გამოხატავენ საკუთარ თავს. მე მაოცებს და ზოგჯერ მაშინებს კიდევაც ის ექსტრემალური სიტუაციები, რომლებსაც ადამიანები საკუთარი რწმენის ძიების თუ დაცვის პროცესში ქმნიან. რელიგიური ცერემონიების, პოლიტიკური მოვნლენებისა და ისრაელის მთელს ტერიტორიაზე კონფლიქტური სიტუაციების დოკუმენტირებით, ადამიანთა რწმენის პრაქტიკის სხვადასხვა მხარეს ვიკვლევ; იმას, თუ სადამდე მიყავს ამას ისინი და ადგილები, სადაც ამის დემონსტრაცია ხდება. კონკრეტული რელიგიური თუ პოლიტიკური სწრაფვების მიუხედავად, რწმენას ერთობის, საკუთრების, უსაფრთხოების და ურთიერთგაგების შეგრძნების შექმნა შეუძლია. ამავე დროს, მას შუღლის, დაშორების და აგრესიის პროვოცირების უნარიც გააჩნია. სიმშვიდე სიბრაზის, ექსტაზი რისხვის და ურთიერგაგება ფანატიზმის პირისპირ.

 

2

მაისი

ჯემალ კასრაძე, საქართველო 80-90-იან წლებში

კურატორი: ლიკა მამაცაშვილი

გახსნის დრო: 18:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: თბილისის ისტორიის მუზეუმი "ქარვასლა", სიონის ქ. 8

“...რაც თავი მახსოვს” – წერს ჯემალ კასრაძე – “ჩვენს სახლში ყოველთვის იყო ფოტოაპარატი, რომელიც მამაჩემმა მეორე მსოფლიო ომამდე შეიძინა, თუმცა არც მოხმარება იცოდა და არც ინტერესი გამოუჩენია ოდესმე. მე და ჩემი ძმა რომ წამოვჩიტდით, გადავწყვიტეთ ამ აპარატისათვის ფუნქცია დაგვებრუნებინა. გერმანული დამღა ელ – “გომზა”. ზუსტად ისეთი, პროფესიონალი ფოტოგრაფები რომ ხმარობენ. დააყენებდი სამ ფეხზე, გადაიფარებდი შავ ტილოს, დააყენებდი ფოკუსს (გამოსახულება თავდაყირა ჩანდა), ჩადებდი რკინის კასეტას კონტაქტური ბეჭდვის ფირით და “ჩიტს გამოაფრენდი”. შემდეგ იწყებოდა ალქიმიური პროცესები, ვამზადებდი “პრაიავიტელს” და “ზაკრეპიტელს” (ხსნარების სახელწოდებებს ყოველთვის რუსულად ვამბობდით), ვამჟღავნებდით ფირს, შემდეგ კი იწყებოდა წითელ შუქზე სურათების ბეჭდვის საოცარი პროცესი.მაშინ არც ფოტოგრაფიის მამამთავარი, ფრანგი ლუი დაგერი ვიცოდი და არც ნეგატივების გამომგონებელი, ინგლისელი ჰენრი ფოქს ტალბოტი. ისე, სიმართლე თუ გინდათ, არც ალექსანდრე როინაშვილი გაგვეგონა.მოგვიანებით, ფოტოაპარატი “სმენა” რომ შევიძინე, ქვეყანა ჩემი მეგონა. მერე იყო “ფედი” და საბჭოთა აპარატებიდან ყველაზე პრესტიჟული “ზენიტი”. სწორედ ამ აპარატით დავიწყე პროფესიული საქმიანობა.დღეს, როდესაც ციფრულმა კამერამ ძალიან გაამარტივა გადაღება, დროდადრო მენატრება წითელ შუქზე ჩატარებული ეს საოცარი რიტუალი, როცა მე თვითონ ვიყავი ამ სასწაულის უშუალო შემოქმედი...”ჯემალ კასრაძე დოკუმენტური ფოტოს და სპორტული ჟურნალისტიკის ოსტატია. მრავალი პუბლიკაციის ავტორია. დაიბადა 1945 წლის 27 იანვარს ცხინვალში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი ჟურნალისტიკის განხრით.პირველი ნაბიჯები, როგორც ფოტოგრაფმა, 1971 წელს, გაზეთ “ლიტერატურულ საქართველოში” გადადგა, მოგვიანებით კი სპორტულ გაზეთებში “ლელო” და “მართვე”. თითქმის 40 წლის მანძილზე თანამშრომლობდა რედაქციებთან “დილის გაზეთი”, “კაბადონი”, “დრონი”, “საქართველოს რესპუბლიკა”. 1985 წელს, ჯემალ კასრაძემ “ლელო”-ში კორესპონდენტად დაიწყო მუშაობა და წერილებს თავის ფოტოებთან ერთად აქვეყნებდა. მუშაობდა საქართველოს პარლამენტში ფოტოკორესპონდენტად და ზურაბ ჟვანიასა და ნინო ბურჯანაძის პირად ფოტოგრაფად. ავტორია სამი წიგნის: “ჩიტებით სავსე ყუთი”, “ვაჟა კაჭარავა” და “ჩემი დროის ადამიანები”.ყოვლადწმინდა სამების საკათედრო ტაძრის მშენებლობის გადაღებისათვის, სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქმა, ილია მეორემ საპატრიარქოს სიგელით დააჯილდოვა.ჯემალ კასრაძე რჩეული ფოტოგრაფია. დოკუმენტური და სპორტული ფოტოგრაფია მისთვის სინამდვილის სარკეა, გაცოცხლებული, შენახული დრო, ის მოვლენებია, რომლებსაც ყოველთვის მთავარ მომენტში უნდა მიუსწრო, დაინახო, დააფიქსირო და სათანადოდ წარმოაჩინო. როგორც თავად ამბობს: “მთავარია მიუსწრო ხანძარს ჩაუქრობელს, ჩხუბს გაუშველებელს, გაზაფხულს აყვავებულს”. 2014 წელს, ალექსანდრე როინაშვილის პრიზი ქართულ ფოტოგრაფიაში დოკუმენტური და სპორტული ფოტოს განვითარებისათვის გადაეცემა ჩვენი დროის ფოტოგრაფიის რჩეულ წარმომადგენელს, ჯემალ კასრაძეს.

8

მაისი

წერილები

ირმა შარიქაძე

გახსნის დრო: 19:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: ხელოვნების ცენტრი "რუბიკონი", კოსტავას ქ. 53

ქართველი ხელოვანის პროექტი “წერილები” ჩვენს საერთო კულტურულ სისხლის მიმოქცევას გვახსენებს – ხელოვნების შესაძლებლობას, გადაკვეთოს საზღვრები და მოიცვას არა მხოლოდ ადამიანები, არამედ საკუთარი თავიც. ფრიდამ საკუთარი ტყუპი და გამოიგონა, რომელიც ახლა ფრიდას იგონებს და რომელიც ირმა შარიქაძის პერსონაჟია. პროექტში “წერილები” ორივე მათგანს ვხედავთ – ფრიდას და მარიცას – ქართველი ხელოვანის ალტერ ეგოს, მის თამაშს საკუთარ პერსონაჟთან, ხასიათის სტრატეგიებთან, ისტორიისა და ხელოვნების ენებთან. ფრიდამ დაბადა მარიცა, ფრიდა ჩნდება მარიცასადმი წერილებში – დები ერთმანეთის სიმბოლური დედები ხდებიან (“სჯობს ასე გავაკეთოთ: იყავი ჩემი დედა და მე ვიქნები შენი, თუ წინააღმდეგი არ ხარ, რა თქმა უნდა”). ეს ნაზი მეტაფორა გამოსახულებისა და რეფერენტის, ხელოვანისა და პერსონაჟის რთული დიალექტიკითაა განმსჭვალული. ეს დაღვინების დიალექტიკაა, რომელიც ფრიდა კალოსკენ იყო მიმართული და, სავარაუდოდ, მისი შემოქმედების არსი განსაზღვრა. ირმა შარიქაძე საკუთარ შემოქმედებით სიმწიფეს დების ამ გამოგონილ ბიოგრაფიას უკავშირებს. გარდა ამისა, ტყუპი დები სილამაზეს აორმაგებენ...მაყურებლის ყურადღება უმწიკვლო გამოსახულებისკენაა მიმართული და სურათის ქვეშ, ხელნაწერ ტექსტს აწყდება. შესაბამისად, მაყურებლის მიერ პროექტის აღქმა ეფუძნება არა პრიალა ჟურნალების კლიშეებს, რომლებიც პირდაპირ უკავშირდება ეფექტურ ფოტოგრაფიას, არამედ კონცეპტუალურ კოდებს... თუკი ერთსა და იმავე დროს დაც ხარ და დედაც, ეს იმას ნიშნავს, რომ ერთი მამა არსებობს, რომელიც ქმარი ხდება. სიზმარში ფრიდა ბატისტის კაბაში გამოწყობილ დედას ხედავს, თუმცა მოულოდნელად, შუქმგრძნობიარე ქსოვილის ქვეშ, მამაკაცის ბანჯგვლიან მკერდს აღმოაჩენს. ეს საზარელი სიზმარი შემოქმედებით ძალისხმევაზე მეტყველებს. ამ დროს, ინდივიდუალურობა შთამომავლობით მიღებული ტაბუსგან თავისუფლდება. ირმა შარიქაძის შეზღუდვებისგან გათავისუფლებული ძალისხმევა ცხოვრებისეული გარემოებების წინააღმდეგ ამბოხში, მამაკაცურობისკენ მისწრაფებაში ვლინდება. პროექტი ანარეკლებითაა დამუხტული...

3

მაისი

ბრაზილიის მშრალი გული – O Sertão

დირკ გებჰარდტი

გახსნის დრო: 18:00

შესვლა: უფასოა

მისამართი: ხელოვნების მუზეუმი, ლ. გუდიაშვილის ქ. №1


ბრაზილიის სანაპირო – ატლანტიკის ტყეები, პალმის ხეები, კილომეტრზე გადაჭიმული ქვიშიანი სანაპიროები. მრავალფეროვანი ბუნება. ყველგან სიმწვანეა.. და წყალი! არა მხოლოდ წვიმა, არამედ წყალიც ყველგანაა – ნაკადულები, რუები, მდინარეები, გუბურები, ტბები და ზღვა – ის, რასთანაც ბრაზილია ევროპელის წარმოსახვაში ასოცირდება.ძნელი წარმოსადგენია, რომ სანაპიროდან სულ რაღაც 300 კილომეტრის მოშორებით, ამ ტროპიკული სამოთხის გულისგულში, ყოველდღიურობა სიმძიმით და უწყლობითაა დაღდასმული. პეიზაჟი, რომელიც სერტაუს აკრავს გარს, უმეტესწილად ყავისფერია, მხოლოდ რამდენიმე მწვანე ლაქით. ბუჩქებით დაფარული და გამომშრალი ტერიტორია 1,5 მილიონ კვადრატულ კილომეტრზეა გადაჭიმული, რაც გერმანიას ხუთჯერ აღემატება. ამ ტერიტორიას მთების ზოლი აკრავს საოცარი ბრტყელზედაპირიანი ბორცვებით და მდინარე სან ფრანსისკოთი. 60 მილიონ ადამიანზე მეტი ცხოვრობს ჩრდილო-აღმოსავლეთის სანაპიროზე, სადაც, ძირითადად, ექვსი ფედერალური შტატია: ბაია, სეარა, პიაუი, პერნამბუკო, მარანიაუ და რიუ გრანი დუ ნორტი.პორტუგალიელებმა ამ მხარეს თავისი სახელი შეარქვეს. 1532 წელს, პორტუგალიელების პირველი დასახლებებიდან 150 წლის შემდეგ, მათ ამ მხარეშიც მოაღწიეს. როდესაც სანაპიროს მახლობლად არსებული ამაღლებული პრერიები გადმოკვეთეს, დაღვრემილ მხარეს მოადგნენ, რომელსაც O Desertão – დიდი უდაბნო უწოდეს. დროთა განმავლობაში, დესერტაუ სერტაუდ გარდაიქმნა. აქ კაქტუსები ოთხი-ხუთი მეტრის სიმაღლეზე იზრდება და ხეებსაც კი ეკლები აქვთ; ბალახი უხეშია, ნიადაგი – მტვრიანი. აქ მხოლოდ ორი სეზონია: ცხრა თვე – გვალვაა, დანარჩენ პერიოდში, დეკემბერსა და თებერვალს შორის, შეიძლება წვიმა წამოვიდეს, რასაც “წვიმიან სეზონს” უწოდებენ. აქ უცვლელი მხოლოდ ტემპერატურაა: მთელი წლის მანძილზე, საშუალოდ 38 გრადუსია.კოლონიზატორებს არც უცდიათ, რომ ამ მხარეში სისტემატურად დასახლებულიყვნენ. ისინი უგულვებელყოფდნენ აქაურობას და ორიენტაცია სანაპირო მხარეებისკენ ქონდათ აღებული. სერტაუ თავგადასავლების მაძიებლებმა “დაიპყრეს”, რომლებიც აქ ძვირფასი ლითონების ძიებამ მოიყვანა. სხვა მოსახლეობას მიწის არმქონე ფერმერები, გაქცეული სისხლის სამართლის დამნაშავეები და ყოფილი მონები შეადგენდნენ. ოფიციალური ინფრასტრუქტურის და სამთავრობო კონტროლის უქონლობის პირობებში, აქაური განცალკევებული საზოგადოება, ძირითადად, ჯოგურ მეცხოველეობას, რელიგიას და თვითგადარჩენის ინსტინქტს ეფუძნება. ეს ყველაფერი კი ზნეობის და ღირსების არქაულ კოდექსთანაა დაწყვილებული.ამ მხარის დიდ ნაწილში, 2010/2011 წლების წვიმიანი სეზონის შემდეგ, საკმარისი წვიმა აღარ მოსულა. გვალვამ, მუდმივმა ცხელიმა ქარებმა და სიცხემ მოსახლეობა გაანადგურა. საქონელი ეხოცებათ და ფერმერებმა თავი უნდა გადაირჩინონ. თითოეული მათგანი იძულებული გახდა, რომ პირუტყვის რაოდენობა 5-დან 10 ცხოველამდე დაეყვანა. პირუტყვს კაქტუსებით და სილოსით კვებავენ. მამაკაცები მთელი ღე უქმად სხედან, მხოლოდ მცირე ხნით გამოცოცხლდებიან ხოლმე, როდესაც პირუტყვს აჭმევენ. ისინი სიცხის და მთელი დღის მანძილზე, უქმად ყოფნის ამარა არიან დარჩენილი. ქალები თავიანთი დროის ოდნავ მეტ ნაწილს ატარებენ საშინაო საქმეების კეთებაში, მაგრამ ისინიც იძულებული არიან, მომდევნო დღეს, კვირას და თვეს – ან წვიმას დაელოდონ.ფოტოგრაფიული ესეი “ბრაზილიის მშრალი გული – O Sertão” წარმოგვიდგენს სერტაუში ცხოვრებას ორ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში.

4

მაისი

თანამედროვე ქალი ფოტოგრაფები

კურატორი: თინა შელჰორნი

გახსნის დრო: 20:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: ზურაბ წერეთლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, რუსთაველის 27

ელინ სმითსონი, ლოს ანჯელესი – კომპოზიცია მწვანე + შავ ფერებშიანაის ლოპესი, ამსტერდამი, ნიდერლანდები – მხოლოდ ბურუნდიშიბეატრის რაინჰარდტი, ნიუ იორკი, აშშ – თავი 4: კუმბა მელაბეთსი შნაიდერი, ფენიქსი, აშშ – ტკბილია ჭაობიდონა შვარცი, მინეაპოლისი, აშშ – ცარიელი ბუდეებიელაინ ლინგი, ტორონტო, კანადა – ბაობაბებიჰელენ კ. გარბერი, სანტა მონიკა, აშშ – სანტა მონიკას პირსიჰელენ პეტერსენი, სტორდი, ნორვეგია – მუსიკალური საკიდი/ქვემოთ კოსმოსიაილზე ბინგი, ნიუ იორკი, აშშ – ავტოპორტრეტები და 1930-იანი წლების პარიზიიზაბელ პატეერი, ანტვერპენი, ბელგია – უკაცრიელიჯესიკა ჰაინსი, სავანა, აშშ – ჩემი ძმის ომიჯოანა ბლექი, ედინბურგი, გაერთიანებული სამეფო – იუბილეკარენ გლეისერი, ფლორიდა, აშშ – წყაროები და ჭაობებიკატარინა ჰესე, პეკინი, ჩინეთი – ადამიანური მოლაპარაკებებილორა ჰაინდი, ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო – ქალი დროებით თავშესაფარშილინდა ტრიოლერი, ნიუ იორკი, აშშ – სასტუმრო “ჩელსი”მარიეტ პეთი ალენი, ნიუ იორკი, აშშ – გენდერული მიჯნამერიონ ბელანჯერი, გილფორდი, აშშ – ბზარი/ნაპრალიმარტინე ფუგერონი, ნიუ იორკი, აშშ – თინეიჯერთა ტომიმერი ენ ლინჩი, ნიუ იორკი, აშშ – მერლინი სამუდამოდმელისა მური, ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო – მიწის კიდემიდორი მიტამურა, ტოკიო, იაპონია – ტოკიო შოკი/იკედა მიდორირანია მატარი, ბოსტონი, აშშ – გოგონა და მისი ოთახირებეკა ნორის უები, ბრუკლინი, აშშ – ჩემი დაკოტარეჯინა მონფორტი, ბრუკლინი, აშშ – მტირალები შორსსანე დე უილდე, ამსტერდამი, ნიდერლანდები – ჯუჯების იმპერიასკარლეტ კოტენი, პარიზი, საფრანგეთი – Mectoub სიუზან ბარნეთი, ნიუ იორკი, აშშ – არა პირისპირსიუზან ლიპერი, ნიუ იორკი, აშშ – ჯერ კიდევ უსათუროვიქტორია სოროჩინსკი, ბერლინი, გერმანია – მდუმარე დიალოგებივალდე ჰუთი, კიოლნი, გერმანია – პარიზის მაღალი მოდა 1955უენდი საქსი, როჩესტერი, აშშ – მაცხოცხლებელ წყალში ჩაძირული.

3

მაისი

2013 წელი ფოტოებით

National Geographic საქართველო

გახსნის დრო: 18:00 სთ

შესვლა: უფასოა

მისამართი: ხელოვნების მუზეუმი, ლ.გუდიაშვილის ქ 1

აშშ-ის გეოგრაფიული საზოგადოება (National Geographic Society)1888 წელს დაარსდა. 2013 წელს მან 125-ე საიუბილეო წელი აღნიშნა. ესაა მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სამეცნიერო და საგანმანათლებლო ორგანიზაცია, რომლის მხარდაჭერით არაერთი სამეცნიერო-კვლევითი პროექტი თუ ექსპედიცია განხორციელდა. საზოგადოება National Geographic-ი წლების განმავლობაში შთაგვაგონებს, ვიზრუნოთ ჩვენს პლანეტაზე. 2014 წლიდან საზოგადოება კვლევა-ძიების ახალ ეპოქას იწყებს! თანამედროვე ტექნოლოგიები მეტ შესაძლებლობას იძლევა გამოვიკვლიოთ ის, რაც აქამდე მიუწვდომელი იყო ჩვენთვის.პალეონტოლოგია და არქეოლოგია, გეოგრაფია, გეოპოლიტიკა, ველური ბუნება, ხალხები და კულტურები, მაღალი ტექნოლოგიები – იმ სფეროების არასრული ჩამონათვალია, რომელსაც National Geographic-ი სწავლობს და შემდეგ მსოფლიოს ორმოცი ქვეყნის მკითხველამდე არაჩვეულებრივი სტატიებისა და შთამბეჭდავი ფოტოების სახით მიაქვს. წლევანდელ “ქოლგა თბილისი ფოტოზე” ჟურნალი National Geographic საქართველო წარმოგიდგენთ 2013 წლის განმავლობაში გამოქვეყნებულ, მსოფლიოში ცნობილი ფოტოგრაფების: მაიკლ ნიკოლსის, სტეფანი სინკლერის, ბრენტ სტირტონისა და სხვ. ნამუშევრებს. გამოფენა ეძღვნება National Geographic საქართველოს ჩვენს ქვეყანაში მუშაობის პირველ წელს.